Od średniowiecznej twierdzy nad brzegiem Opawicy, przez barokową siedzibę hrabiów Sedlnickich, aż po nowoczesne centrum wydarzeń kulturalnych czesko-polskiego pogranicza — Linhartovy są żywą kroniką Śląska.
W dokumencie o podziale księstwa opawskiego z 1377 roku pojawia się najstarsza wiadomość o Linhartovy. W tym czasie, gdy księstwo otrzymał w lenno Mikołaj z Vilbachu, prawdopodobnie istniała tu już twierdza, która została wymieniona w umowie kupna z 1410 roku przy sprzedaży majątku linhartowskiego braciom Fulsztejnskim z Vladětína. Nie jest również wykluczone, że Mikołaj sam kazał zbudować twierdzę.
W czasach wojen czesko-węgierskich między Jerzym z Podiebradów a Maciejem Korwinem, właściciele twierdzy Fulsztejnscy stali wiernie po stronie króla Jerzego, dlatego twierdza, zarządzana wówczas przez Mikołaja starszego z Vladětína, była oblegana przez zwolenników Macieja Korwina i ostatecznie w maju 1470 roku zdobyta.
Majątek linhartowski pozostawał w zarządzie Fulsztejnskich do 1566 roku, kiedy to jako dziedzictwo Mandalény z Fulsztejna przeszedł w ręce jej męża Jerzego Bernarda Tvorkowskiego z Kravař. Dwanaście lat później Linhartovy trafiły do jego pasierbicy Katarzyny Kravařskiej ze Šlevic, która wyszła za mąż za Wacława Haugvica z Biskupic, członka starej szlachty katolickiej.
Wacław Haugvic rozpoczął w drugiej połowie XVI wieku przebudowę twierdzy w renesansową rezydencję zamkową. Z ówczesnego wyglądu zachował się pierwotny układ z zamkniętym dziedzińcem wewnętrznym, wieżą obronną oraz sklepieniami piwnicznymi. Również tynk sgraffitowy, który pierwotnie pokrywał całą fasadę zamku, jest do dziś widoczny na wieży. W korytarzu arkadowym drugiego piętra północnego skrzydła zamkowego do dziś czytelne są oryginalne sgraffita figuralne.
W 1588 roku Wacław Haugvic zmarł, a posiadłość trafiła w ręce jego syna Karola. Ten w latach 1618–1620, w okresie powstania stanowego, opowiedział się po stronie Ferdynanda II, za co otrzymał urząd podkomorzego na Morawach wraz z patentem cesarskim, dającym mu prawo do zakupu skonfiskowanych majątków.
Podczas wojny trzydziestoletniej obce wojska wyrządziły w posiadłości linhartowskiej znaczne szkody. Ostatni z rodu Haugviców, Ladislav Alois, sprzedał w 1658 roku spustoszone dobra za 26 000 złotych Maksymilianowi Sedlnickiemu z Choltic.
„Tynk sgraffitowy, który pierwotnie pokrywał całą fasadę zamku, jest do dziś widoczny na wieży. W korytarzu arkadowym drugiego piętra północnego skrzydła zamkowego do dziś czytelne są oryginalne sgraffita figuralne.”
W 1695 roku Karol Sedlnicki z Choltic rozpoczął generalną przebudowę podupadłego obiektu w stylu barokowym. W tym czasie został podniesiony do stanu hrabiowskiego i pragnął wybudować siedzibę, która nadawałaby godności temu tytułowi. Zapis pamiątkowy o naprawie wieży zamkowej dokumentuje, że kompleksowa renowacja całego zamku wraz z obiema wieżami została ukończona w 1702 roku. Jako mistrza budowlanego wymienia się Sebastiana Hohanadela z Karniowa (Krnov), jednak plastyczna dekoracja fasady, boczne elementy obramowań okiennych oraz podział poszczególnych elementów architektonicznych wykazują wpływy architektów austriackich, zwłaszcza Fischera von Erlach. W tym okresie przy zamku założono również sad ozdobny w stylu francuskim, który w XIX wieku przekształcono w park krajobrazowy.
Sedlniccy w 1682 roku przyłączyli do majątku linhartowskiego dobra Kobylí i Krásné Loučky, jednak po podziale Śląska w 1742 roku duża część ich posiadłości przypadła Prusom.
W XVIII wieku w Linhartovy ponownie przeprowadzono prace budowlane. Pierwszy etap renowacji datuje się na rok 1730, a kolejny na trzecią ćwierćwiecze, za czasów hrabiego Józefa Sedlnickiego z Choltic. Skupił się on przede wszystkim na modernizacji wnętrz. Wówczas urządzono sale muzyczne – w 1755 roku założono kapelę zamkową, a jednym z najwybitniejszych muzyków działających w Linhartovy był Bohumil Rieger. Ponadto odnowiono dwa portale z herbami aliansowymi Józefa Sedlnickiego (Odrowąż) i jego żony, z domu hrabianki Haugvic (Głowa Barana), z których pierwszy znajduje się na parterze wschodniego skrzydła, a drugi na pierwszym piętrze skrzydła zachodniego. Na ten czas datuje się również remont kaplicy zamkowej z zakrystią i kaplanką. Przypuszcza se, że wtedy obniżono także drugą wieżę zamkowou.
Linhartovy pozostały w rękach Sedlnickich do 1855 roku, kiedy to przejęli je Oppersdorfowie. Przebudowali oni jedną z sal reprezentacyjnych, ozdabiając ją malowidłami herbów i inskrypcjami na wzór sali przodków, oraz wybudowali trzecią klatkę schodową po północnej stronie dziedzińca.
W 1892 roku zamożna karniowska rodzina Wenzelidesów kupuje za 130 000 złotych zamek w Linhartovy wraz z majątkiem. Przedmiotem tej umowy kupna było również wspaniałe barokowe wyposażenie, które Eduard Wenzelides nabył za 51 000 złotych. Linhartovy pozostają w posiadaniu tej rodziny do 1930 roku, kiedy to zostają sprzedane rodzinie Wullersdorf-Urbair. Mniejsze modyfikacje budowlane miały miejsce na zamku także w XIX i XX wieku, m.in. przebudowa korytarza arkadowego przed loggią na parterze zachodniej pierzei dziedzińca, który na piętrze został zaadaptowany na otwarty taras (został on jednak zburzony w latach 1957–1960).
W czasie II wojny światowej w obiekcie urządzono niemiecki szpital wojskowy, jednak tuż po przyjeździe pierwszego transportu pacjentów wybuchł pożar, który zniszczył dach. W związku z tym w 1944 roku zamek musiał zostać prowizorycznie pokryty papą.
Po wojnie rezydencja zamkowa przeszła na własność państwa. W 1947 roku dach został ponownie uszkodzony przez silną wichurę. W kolejnych latach czynniki atmosferyczne miały fatalny wpływ na mury obwodowe, naruszone zostały również stropy na obu piętrach. Budynek niszczał, dlatego w 1957 roku rozpoczęto przynajmniej podstawowe prace remontowe. W 1966 roku nowym właścicielem zamku zostało przedsiębiorstwo państwowe Zdravotnické zásobování, które w latach 1970–1975 przeprowadziło częściową rekonstrukcję.
Od lipca 2001 roku Linhartovy są własnością miasta Město Albrechtice i sukcesywnie przechodzą gruntowny remont – I etap rekonstrukcji odbył się od lutego do października 2003 roku i był finansowany z dotacji UE. Uroczyste otwarcie zamku miało miejsce 27.10.2003 r. II etap prac rozpoczął się w lutym 2005 roku, a 28 maja tego samego roku uroczyście otwarto wnętrza zamku dla szerokiej publiczności. Ten etap prac remontowych został zakończony w czerwcu 2006 roku. Dotacje na tę fazę rekonstrukcji przekazało Ministerstwo Rozwoju Regionalnego Republiki Czeskiej. Prace wykonała firma Archatt, s.r.o. Brno.
Obecnie zamek w Linhartovy staje się centrum wydarzeń kulturalnych i atrakcyjnym celem wizyt czeskich, polskich oraz innych zagranicznych turystów. Oprócz perełek architektonicznych wnętrza zamkowe oferują Pierwszą Galerię Dziecięcą w Republice Czeskiej, ekspozycje poświęcone historii i teraźniejszości miasta Město Albrechtice, dzieje przemysłu tekstylnego w regionie karniowskim, wystawę dotyczącą chrześcijaństwa, kolekcję starych maszyn do szycia oraz przestrzenie wystawiennicze umożliwiające prezentację twórczości czeskich i zagranicznych artystów. Przygotowywane są regularne wystawy, wydarzenia muzyczne i wiele innych. Do romantycznych spacerów zachęca również wyjątkowa atmosfera tutejszego rozległego parku.
Dzięki entuzjazmowi i zaangażowaniu wielu osób, które w 2005 roku bezinteresownie włączyły się w prace nad renowacją zamku, dzięki stowarzyszeniu Miłośników Zamku w Linhartovy (Příznivci linhartovského zámku), a także dzięki wsparciu miast Město Albrechtice i Krnov, udało się przywrócić dawną sławę i piękno rezydencji zamkowej w Linhartovy na czesko-polskim pograniczu.
Źródło: Irena Šindelářová, Legendy Linhartovského zámku. Więcej na: https://www.zameklinhartovy.cz/zamek-linhartovy/historie-a-soucasnost-zamku/